XIX аср ривоятига кўра, бир куни Ҳақиқат ва Ёлғон учрашиб қолишди. Ёлғон Ҳақиқатни қучиб, деди: "Бугун нақадар ажойиб кун." Ҳақиқат атрофга боқди, осмонга қаради: ҳа, кун ростдан ҳам яхши эди.
Улар бирга юришди, қандайдир вақт ўтгач, сувга тўла каттакон қудуққа етиб келишди, Ёлғон қўлини сувга бир тиқиб, Ҳақиқатга ўгирилди: "Ёқимли ва илиқ сув,- деди у,- агар истасангиз, бирга чўмилишимиз мумкин." Ҳақиқат қўлини сувга солди, чинданам сув ёқимли эди. Улар бирмунча вақт сувда сузишди, тўсатдан Ёлғон қудуқдан чиқди, Ҳақиқатнинг либосини кийиб, ғойиб бўлди.
Жудаям хафа Ҳақиқат яланғоч ҳолда қолди ва ўз либосини қайтариш учун Ёлғонни излашга йўл олди. Уни яланғоч кўрган дунё аҳли уят ва жаҳлдан нигоҳини бурди. Бечора Ҳақиқат уялиб, қудуққа қайтди ва унинг ичида мангуга йўқолди. Ўшандан буён Ҳақиқат либосида кийинган Ёлғон жаҳоннинг барча эҳтиёжларини қондириб,бутун заминда саёҳат қилади, Ва дунё яланғоч Ҳақиқатни кўришни ҳеч ҳам ҳоҳламайди.