Шер тўйимли тушликдан сўнг дарахт соясида дам олиб ётарди. Айни пешин. Жазирама. Шерга Шоқол яқинлашди. Ҳордиқ чиқараётган Шерга қараб, бироз ҳуркиб деди:
-Шер! Кел уришамиз!
Лекин жавоб ўрнига сукут эди.
Шоқол овозини яна ҳам кўтариб сўради:
-Шер! Кел, ёқалашамиз. Мана бу далада кураш тушамиз. Сен менга қарши!
Шер пинак бузмай, унга эътибор ҳам бермади.
Шунда Шоқол ўдағайлашга тушди:
-Кел, уришайлик! Бўлмаса, ҳаммага бориб сен Шер мендан жуда қўрққанингни айтиб бераман.
Шер эснади, эринибгина қимирлаб, ғўлдиради:
-Сенга ким ҳам ишонарди. Гапини қара! Мени қўрқоқликда айблашса ҳам мендан нафратланишларидан кўра шу маъқул. Қандайдир Шоқол билан ёқалашганим учун ижирғанганларидан кўра...