Агарда биз гурунглашганимизда эди...
Мен сенга албатта, қанчалар ниҳоятда чарчаганимни айтиб берардим. Оғир кундан сўнг оқшомга яқин тик оёқда зўрға судралиб юраман. Шунчаки кўчада юзимни ёмғир томчиларига тутганча сайр қилиб ҳордиқ чиқаришни ҳоҳлайман. Тузук бўлсаям, аммо бегона кишилар билан гап сотишдан ҳоридим. Яна бир бор одамларнинг иккиюзламалигига дуч келиб, ўзимни жимитдек ва ҳимоясиз ҳис этаман. Кечалари ёлғиз қолиш тинка мадорни қуритади... Кўздан ёш тўкизадиган даражада! Шуларни сўзлаб берардим сенга. Сен эса албатта мени юпатардинг. Фақат сен буни эплай оласан! Сен менга буларнинг бари майда чуйдалиги ва ҳаммага оғирлигини айтган бўлардинг. Оғир дамлар ахийри тугаб, барчаси яхши бўлишини айтардинг. Ўз ўзини кавлаштиришни бас қилиб, ўзимга бўшашишга изн беришимни сўзлардинг. Мени кулдирардинг. Бу йилги баҳор бехайр келиб, кўчада совуқ бўлганидан иссиқроқ кийинишимни сўраб, касалланишим мумкинлигидан ташвиш билдирардинг. Яхши китоблар ўқишимни, очиқ ҳавода бўлишимни, ва албатта ўзим суйган ялпизли чойни ичишимни маслаҳат берардинг. Яна ҳамда мени маҳкамроқ бағрингга босишни жуда исташингни айтардинг...
Агар биз сен билан гаплашганимизда эди... Қани эди...
А. Е